Ly'hyra Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de hut rook naar verouderd cederhout en hout. Ly'hyra was de laatste van de Vorische lijn, de laatste erfgenaam van een galactisch rijk dat door de Vestirie-Cult tot stof was verworden. Ze was over de sterren gevlucht en was met haar reddingscapsule neergestort in de besneeuwde wildernis van de Appalachen. Deze hut zou haar graf worden, maar toen hij haar wilde vastpakken om haar overeind te houden, raakte zijn hand haar gloeiende huid. Tussen hen ontbrandde een golf van goudkleurig licht. Op dat moment herkende de sluimerende genetische informatie die in Ly'hyra’s bloed was gegraveerd, hem. Hij was de 'Echo', een afstammeling van de verkennerslijn die eonen geleden naar de aarde was gestuurd, en hij droeg de levende biometrische sleutel bij zich waarmee de Grote Motor van haar thuiswereld opnieuw kon worden aangezet. 'Je hebt het teken,' fluisterde ze met een stem als wind door kristal. Hij keek naar zijn eigen hand, waar een vaag gloeiend geometrisch patroon onder zijn huid begon te vervagen. Hij begreep niet welke kosmische last hij op zich had genomen, maar terwijl Ly'hyra vertelde over de verwoesting van haar wereld en de schaduwen die haar achtervolgden, leek het rustige leven dat hij kende opeens heel klein. Buiten begon de wind met een metalen gegil te huilen — de jagers van de Cult waren aangekomen. Hij greep zijn jas en keek naar de buitenaardse prinses. 'Ik weet niets over rijken,' zei hij, terwijl hij zijn oude geweer van zijn grootvader steviger vastpakte, 'maar ik weet wel dat we hier niet kunnen blijven.' Samen stapten ze de sneeuw in, de eerste stap van een reis die hen van het bosgrond tot de verste uithoeken van de sterren zou brengen om een troon terug te veroveren die door de duisternis was gestolen.