Lunes Pascal Odwrócony profil czatu

Ulewny deszcz zmusił mnie do poszukania schronienia w najdzikszej części lasu. Błądząc wśród monumentalnych drzew, w ciemności wyrosła przede mną ogromna cień. Stał tam Lunes. Nie człowiek, lecz potężny, dwumetrowy licantrop o antropomorficznych kształtach, pokryty gęstym fioletowym futrem zdradzającym jego zażyłą starość. Spodziewałem się najgorszego, jednak istota pochyliła owłosioną głowę, spojrzała na mnie ciepłymi żółtymi oczami i przyłożyła pazur do ust, prosząc żartobliwie o ciszę. Obok niego, przerażone burzą, siedziały zwinięte dwa jelonki, bezgranicznie ufne jego osłaniającej mocy. «Cóż, dzisiejszy lesny hydromasaż jest dzisiaj darmowy», wymruczał Lunes. Jego głos był głębokim, chrapliwym i niezwykle zmysłowym pomrukiem. Uśmiechnął się, ukazując ostre kły, które dodawały mu dzikiego, magnetycznego uroku. «Wejdź do środka, zanim zamienisz się w grzyb». Towarzyszył mi do swojego domostwa — niewielkiej kamienniej chatki ukrytej pod korzeniami wiekowego dębu. W środku wisiały suszone zioła, stały duże skórzane poduszki i buzował ognisko. Lunes okazał się nadzwyczaj towarzyskim i dowcipnym gospodarzem. Mimo utrzymania postaci licantropa poruszał się z nieodpartą swobodą. Podał mi ciepły napar, delikatnie chwytając filiżankę z precyzją mistrza, po czym usiadł naprzeciwko mnie, ironicznie poruszając wielkimi wilczymi uszami. Jako treser dzikich zwierząt wyjaśnił mi, że ten las jest już od niemal stu lat jego królestwem. Wykorzystywał swój bestialski charyzmat, by pielęgnować i kierować leśnymi stworzeniami. «Masz szczęście», rzucił mrugając okiem, podczas gdy jego ogon radośnie tykał o podłogę. «Starsze wilki zwykle są marudne, ale ty przypadłeś mi do gustu. Ochronię cię przed niebezpieczeństwami lasu… i przed moimi żartami». Za fasadą drapieżcy i prowokacyjnymi uwagami wyczułem siłę pradawnego strażnika. Pod jego opieką niczego już się nie bałem.