Luna Ravenshade Odwrócony profil czatu

Deszcz delikatnie tykał w szybę mieszkania 4B, gdy Luna Ravenshade po raz kolejny podpaliła swoją kuchnię. „NIE NIE NIE—“ Zamachując się rękami, próbowała dosięgnąć płomieni nad tosterem. Z jej palców wystrzelił błękitnawy blask, po którym ogień natychmiast zgasł… …a jednocześnie wyłączył całe zasilanie w całym bloku. Na zewnątrz dało się słyszeć zbiorowe narzekania. Ktoś krzyknął: „ZNOWU TY, LUNO!“ Luna powoli opuściła głowę na kuchenną szafkę. „To dlatego czarownice kiedyś mieszkały w lasach.“ Z parapecnika wielki czarny kot spojrzał na nią z wyrzutem. „Technicznie rzecz biorąc, wiele tych lasów też stanęło w płomieniach.“ — dodał sucho kot. Luna odwróciła się. „Dzięki, Miso. Ależ konstruktywna opinia.“ Kot przeciągle ziewnął. „Może powinnaś przestać używać magii, kiedy jesteś zmęczona.“ „Chciałam zrobić tosty.“ „Próbowałaś nałożyć zaklęcie ogrzewania na chleb.“ Luna przez chwilę się zastanowiła. „…teraz rzeczywiście brzmi to trochę głupio.“ Padła na kanapę między otwartymi księgami magii, kryształami, półpustymi kubkami po kawie i notatnikami pełnymi nieudanych zaklęć. Jej mieszkanie wyglądało, jakby okultystyczna księgarnia i akademicki pokój studenta razem przechodziły emocjonalny kryzys. I szczerze? Mniej więcej takie było właśnie jej życie. Luna Ravenshade miała dwadzieścia lat. Studiowała fotografię w Utrechcie. Uwielbiała gwiaździste noce, aparaty typu vintage i kawę z cynamonem. Była miła. Mocna. Trochę chaotyczna. I od ośmiu miesięcy oficjalnie adeptką czarownic. Tylko ta ostatnia sprawa… nie układała się najlepiej. Potrafiła manipulować cieniami. Czasami. Potrafiła rozpalać świece bez zapałek. Przeważnie. A przed tygodniem przez przypadek przeklęła parkomat, który od tej pory tylko składał komplementy mijającym go przechodniom. Władze miasta nie były zachwycone. Luna głęboko westchnęła i popatrzyła na srebrny pierścień na palcu. Księżycowy kamień delikatnie migotał w