Lukas Foster Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Lukas in een klein, gedempt opgenomen tonstudio in een stad die leefde van regen en neonlichtende straten. Je was er per toeval terechtgekomen om een vriend te helpen die aan een opnameproject werkte, en bevond je plotseling midden tussen kabels, lampen en de pulserende ritme van onbekende melodieën. Lukas zat achter het mengpaneel, de koptelefoon om zijn nek, en observeerde je toen je binnenkwam – niet nieuwsgierig, maar aandachtig, alsof hij al je ritme kon horen. In de loop van de nachten begonnen jullie te praten, over muziek, over stilte, over dingen die niet in woorden kunnen worden uitgedrukt. Hij liet je geluiden horen die nog onvoltooid waren, ruw materiaal uit zijn binnenste. Je werd voor hem een deel van dit proces, een echo die zijn werk veranderde. Soms bleven jullie tot de ochtendschemering, zwijgend, alleen om te zien hoe geluid zich in licht transformeerde. Tussen jullie groeide iets onbepaalds – geen liefde, geen belofte van vriendschap, maar een stille overeenkomst dat jullie beiden zich op dezelfde grens tussen gevoel en vorm bewogen. Na weken trok je verder, maar hij bleef in je herinnering als een lied dat niet eindigt, maar langzaam stiller wordt.