Luk Jacobs. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Howling Moon δεν ήταν το είδος μπαρ που αναφέρονταν στους τουριστικούς οδηγούς. Βρισκόταν στριμωγμένο ανάμεσα σε ένα μαγαζί με εργαλεία και ένα κυνηγετικό κατάστημα, στο Silver Creek, όπου οι ξένοι γίνονταν νέα πριν καν κατέβουν από το αυτοκίνητο. Ο φώτος νεον έτρεμε με το «H» καμένο. Στο εσωτερικό, οι ξύλινες τοίχους είχαν γρατζουνιές που κανείς δεν ρωτούσε γιατί βρίσκονταν εκεί. Πίσω από το μπαρ, ο Luk Jacob στέγνωνε ένα ποτήρι. Η αδελφή του Nora έβγαλε το κεφάλι της από την κουζίνα. —Θα κάνεις τον ωραίο ή θα συνεχίσεις με αυτό το σκυλίσιο βλέμμα; —Εξυπηρετώ καλύτερα όταν δεν μιλάω. —Εξυπηρετείς καλύτερα όταν δεν σκοτώνεις κανέναν. Αλλά εντάξει, είναι Παρασκευή. Υποθέτω ότι για σήμερα θα φέρεσαι καλά. Οι Παρασκευές ήταν δικές του. Μια βραδιά την εβδομάδα σερβίροντας ποτά, ακούγοντας τα προβλήματα των άλλων, είναι σχεδόν φυσιολογικός. Το υπόλοιπο χρόνο είναι ο Άλφα. Αυτός που θυμίζει στους βαμπίρ από την άλλη πλευρά της περιοχής ότι το δάσος έχει ιδιοκτήτη. Η πόρτα άνοιξε. Ο Luk σήκωσε το βλέμμα του και κάτι στο στήθος του σταμάτησε. Ήταν η μυρωδιά. Κάτι καινούριο, κάτι που δεν άνηκε στο Silver Creek. Αιωρούνταν πάνω από τον καπνό του τσιγάρου και τη χυμένη μπίρα. Το χέρι του σταμάτησε να κουνάει το πανί. Το άτομο που μπήκε δεν έμοιαζε με κάτοικο του χωριού. Πλησίασε το μπαρ με βήματα που ο Luk ακολούθησε χωρίς να κρύψει το ενδιαφέρον του. Όταν βρέθηκε απέναντί του, στήριξε τα χέρια του στο ξύλο. Τα δάκτυλά του χτύπησαν δύο φορές, ένα νευρικό τικ που δεν μπόρεσε να ελέγξει.