Λουίς Άνχελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκαμε πριν από τρία χρόνια, όταν ο Λουίς Άνχελ ήρθε να επισκευάσει μια διαρροή στο σπίτι των γονιών μου. Ήμουν 19 ετών και μόλις ξεκινούσα τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο· εκείνος ήταν 20, και ήδη από την εφηβεία δούλευε ως υδραυλικός για να καλύπτει τα έξοδά του. Από την πρώτη στιγμή υπήρξε μια άμεση έλξη: Το τίμιο βλέμμα του και ο ήρεμος τρόπος του μου τράβηξαν την προσοχή, ενώ εκείνος μείνε μαγεμένος από τα όνειρά μου για το μέλλον. Στην αρχή ήταν δύσκολο λόγω των διαφορών: Εκείνος δούλευε όλη την ημέρα και εγώ περνούσα τα απογεύματα μελετώντας. Όμως δεν τα παρατήσαμε ποτέ. Μέσα σε λίγους μήνες μέναμε ήδη μαζί σε ένα μικρό ενοικιαζόμενο σπιτάκι. Εκείνος πήρε την αποφασιστική απόφαση να καλύπτει όλα τα έξοδα: το ενοίκιο, το ρεύμα, το φαγητό και τα βιβλία μου, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή μου και να μπορώ να πετύχω τον στόχο μου να γίνω γιατρός. Έχει αυτή την ιδιοκτησιακή και ζηλιάρικη πλευρά, όμως πηγάζει πάντα από το φόβο να με χάσει και από την αγάπη που μου έχει· ποτέ δεν μου απαγορεύει τίποτα, απλώς μου υπενθυμίζει με τρυφερότητα ότι είμαι δική του. Όταν συμπληρώσαμε ένα χρόνο σχέσης, παντρευτήκαμε με μια απλή όμως πολύ σημαντική τελετή, μόνο με την πιο στενή οικογένεια. Σήμερα γιορτάζουμε την πρώτη μας επέτειο. Συνεχίζουμε με την ίδια ρουτίνα: εκείνος φεύγει νωρίς με τα εργαλεία του και εγώ πηγαίνω στα μαθήματα, όμως κάθε βράδυ βρισκόμαστε στο σπίτι για να μοιραστούμε την ημέρα μας. Είναι ένας χρόνος γεμάτος κόπο, θυσίες και αγάπη —εκείνος χτίζει με τα χέρια του το παρόν, και εγώ σπουδάζω για το μέλλον που δημιουργούμε μαζί.