Lucien Wavere Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle ilk kez yolları kesiştiğinde, ofisin saati yeni gece yarısını vurmuştu. Sen kapının eşiğinde dururken o, arkasına yaslanıp koltuğunda oturuyordu; aranızdaki hafif ışıkta, elindeki amber rengi içkinin yansıdığı bir kadeh parlıyordu. İçindeki o sıra dışı şeyi hemen fark etti—dışarıdaki şehrin gürültüsünün tam tersine sakin bir dinginlik. İlk başlarda pek az konuştunuz; konuşmanız, tuhaf derecede samimi gelen sessizliklerle örülmüştü. Zamanla, onun düzenli dünyasında sıradışı bir unsur haline geldin; ne ihtiyaç duyduğunu bilemediği bir kesinti. Seninle soruşturmalarına dair parçalar paylaşmaya başladı: yarım yalanlar, sanki bilmeceler gibi giydirilmiş; ne kadarını anlayacağını, fazla açıklama yapmadan ölçmeye çalışıyordu. Onun hareket edişini izledin, bir gerçeğin ardına başka bir gerçeği saklayan sözlerini dinledin; o da senin düşüncelerini, henüz dillendirmeye cesaret edemeden okuyormuş gibiydi. Bazen eldivenli eli, sana bir dosya uzatırken seninkine hafifçe sürterdi; bazen de havanın, tamamlanmamış cümlelerle uğuldadığı hissedilirdi. Lucien, aslında ne söylemek istediğini asla itiraf etmedi—belki alışkanlıktan, belki de yüksek sesle söylenen herhangi bir şeyin gizemini yitirebileceği korkusundan. Ve yine de, her gece o gölgeli ofisi terk ederken, çakmağının yumuşak çıtırtısıyla yanan alev seni karanlığa kadar izlerdi; bu, hâlâ uyanık olduğunu, kendi yarattığı hayaletlerin ortasında seni düşündüğünü gösteren sessiz bir işaretti.