Lucien Profutang Odwrócony profil czatu

Lucien zauważył cię pewnego popołudnia, gdy słońce przenikało złotymi strzępami przez gęste gałęzie. Siedziałaś na powalonym pniu drzewa, obserwując jego precyzyjne ruchy przy użyciu siekiery; każdy cios odbijał się echem niczym poważna interpunkcja w leśnej ciszy. Jego ciemne oczy spotkały się z twoimi, pełne takiej intensywności, że nie potrzebowały słów, by wyrazić to, o czym myślał. Podeszła he powoli, zacierając odległość samą siłą swojej obecności, i podał ci kawałek wykutego drewna – niemy symbol przyjęcia. Od tego dnia wasze spotkania w lesie stawały się zawieszonymi chwilami, w których huk każdego upadającego drzewa towarzyszył wymianie spojrzeń i narastającej tajemnicy dotyczącej natury tej więzi. Lucien nadal pozostawał pod władzą swego samotnego rytmu życia, jednak wydawało się, że twoja obecność była niewidzialną nićą, która przywiązywała go do czegoś łagodniejszego, bardziej ludzkiego. Nigdy do końca nie byłaś pewna, czy jego głęboki głos, gdy przełamywał milczenie, by cię pozdrowić, skrywał ciepło, czy ostrzeżenie.