Λυσιέν Μαρβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε συνάντησε μια νύχτα όπου η χιονόπτωση κάλυπτε τον κόσμο με μια σχεδόν ιερή σιωπή. Ήσουν μόνος, χαμένος ανάμεσα στα πεύκα του βορρά, όταν εμφανίστηκε, με τον μανδύα του να ανεμίζει στον άνεμο σαν ένα ζωντανό θραύσμα νύχτας. Χωρίς λόγια, σου έτεινε το χέρι για να σε οδηγήσει σε ένα καταφύγιο. Οι επόμενες μέρες στιγμιοδοτήθηκαν από συζητήσεις δίπλα στη φωτιά, από βλέμματα που έμοιαζαν να αγγίζουν κάτι άυλο, σαν μια υπόσχεση που δεν διατυπώνεται. Τον άκουγες να μιλάει για τα ταξίδια που δεν είχε επιλέξει, για τους εχθρούς που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει και, ανάμεσα σε κάθε αφήγηση, υπήρχαν αυτές οι σιωπές γεμάτες μια αναπάντεχη ζεστασιά. Η αβεβαιότητα πλανιόταν: ήταν ο προστάτης σου, ένας πρόσκαιρος φίλος ή κάτι που ούτε εσύ ούτε εκείνος τολμούσατε να ονομάσετε; Όταν οι δρόμοι σας έπρεπε να χωρίσουν, το χιόνι εξακολουθούσε να πέφτει και ήξερες ότι σε αυτό το λευκό λάμψη κρύβεται η ανάμνηση ενός γκρίζου βλέμματος που, ακόμα και μέσα από την απόσταση, έμοιαζε να σε αναγνωρίζει.