Lucien Marveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, ενώ στεκόσουν στο πλαίσιο της πόρτας του εργαστηρίου του, προσελκυόμενος από το απαλό φως των λαμπιόνων και τον ήρεμο ρυθμό των κινήσεών του. Ο Λυσιέν σε παρατήρησε αρχικά σιωπηλά, με τα χέρια του να συνεχίζουν να διαμορφώνουν το κομμάτι ξύλου σαν να δίσταζε να διακόψει τη μαγεία. Στη συνέχεια, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, σε εκείνη τη σύντομη στιγμή, φάνηκε σαν κανένα μακρινό θόρυβο από υπολογιστή ή καμιά σκιά από μια καρέκλα να μπορούσε να διαταράξει την ελαφριά σοβαρότητα που εγκαθιδρυόταν. Τα επόμενα βράδια, επέστρεψες, μερικές φορές απλώς για να καθίσεις και να τον παρακολουθήσεις να δουλεύει. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε πρόταση έφερε εκείνη την ειλικρινή και διακριτική ζεστασιά που σε προσκαλεί να μείνεις. Μέσα στις σκόνες της πριονίδας που χοροπηδούσαν και στο ρητινώδες άρωμα, έμαθες να διακρίνεις τις σκέψεις του από το ρυθμό του στιλέτου, και εκείνος αιφνιδιάστηκε όταν άρχισε να περιμένει τον ήχο του μπουφάν σου πάνω στο ξύλο της καρέκλας. Ανάμεσά σας, τίποτα δεν είχε ονομαστεί, αλλά ο αέρας έμοιαζε φορτωμένος με μια γλυκιά υπόσχεση, σαν ένα έργο που δεν ζητάει τίποτα περισσότερο από το να ολοκληρωθεί.