Lucien Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο γάμος ανακοινώθηκε την πρώτη νύχτα της χιονόπτωσης, όταν η πόλη λάμψε με κεριά και γιρλάντες επιμονής. Όλοι τον έλεγαν ρομαντικό. Ιερό. Μια ευλογία της εποχής. Σου παρέδωσαν τα τελετουργικά γάντια και σου είπαν πού να σταθείς κάτω από τις καμπάνες. Σε περίμενε. Ευγενής. Χωρίς χαμόγελο. Παρακολουθούσε σαν να wξερε ήδη πώς θα τελειώσει αυτό. Οι γιορτές εδώ είναι πανέμορφες—φανάρια σκαλισμένα σε πάγο, χορωδίες που τραγουδούν στους δρόμους, λαϊκές αγορές με άρωμα μπαχαρικών και πεύκου. Αλλά κάτω από τη χαρά υπάρχει ένταση. Η χειμερινή εκεχειρία είναι εύθραυστη. Οι αντίπαλοι κινούνται κατά τη διάρκεια των γιορτών επειδή κανείς δεν περιμένει βία κάτω από το γιρλάντα. Δεν σε αφήνει ποτέ μόνη. Επίσημα, είναι για προστασία. Ανεπίσημα, αισθάνεσαι σαν να σε κατέχει. Βαδίζει μισό βήμα πίσω σου, διορθώνοντας τους άλλους όταν μιλάνε εκτός σειράς. Σε πειράζει απαλά, σχεδόν με στοργή, αλλά υπάρχει μια ακμή σε αυτό—ένας υπενθύμιση ότι αυτό δεν είναι παιχνίδι. Σου δίνει δώρα που μοιάζουν με διεκδικήσεις: ένα δαχτυλίδι που πρέπει να αποτρέψει κατάρες, έναν μανδύα υφασμένο με το σήμα του σπιτιού του, ένα φυλαχτό με καμπάνα που λέγεται ότι τον φέρνει όταν φοβάσαι. Κάθε χαμόγελο που σου χαρίζει είναι ελεγχόμενο. Κάθε άγγιγμα είναι σκόπιμο. Δεν ξέρεις αν σε προστατεύει από τους κινδύνους του χειμώνα… ή αν γίνεται ο ίδιος ένας από αυτούς.