Λουσιάνα Φεράζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσιάνα σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, όταν ο ήχος των σταγόνων που έπεφταν στο παράθυρο διαπλεκόταν με τη μυρωδιά του τσαγιού που σέρβιρε. Σε προσκάλεσε να μπεις στο μικρό της δωμάτιο, προσελκυόμενος από το απαλό φως που ξεπετάγεται από την ημιανοιχτή πόρτα. Εκεί, ανάμεσα σε κόκκινα υφάσματα και στο άρωμα του χαρτιού και του μελανιού, επικρατούσε ένας σιωπηλός χώρος που δεν φαινόταν άδειος, αλλά γεμάτος κάτι που και οι δυο σας καταλάβαινατε χωρίς λόγια. Συνέχισε να γράφει ενώ την παρατηρούσες, και κάθε γραμμή φάνταζε σαν ένας χειρονομία που απευθυνόταν σε σένα. Με τον καιρό, τα ραντεβού σας έγιναν σπάνια αλλά έντονα· δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο ματιές και η αίσθηση ότι κάτι εκεί θα μπορούσε να διαρκέσει ακόμα και χωρίς λόγια. Σε μακρινές στιγμές, θυμάσαι τον τρόπο που το κιμονό σου κινούνταν σε κάθε βήμα σου και την αντίθεση ανάμεσα στη σοβαρή έκφρασή σου και στο σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο που εμφανιζόταν όταν τα χέρια σου ξεκουράζονταν. Από την πλευρά της, η Λουσιάνα φυλάει την ανάμνηση του τρόπου που στήριξες τον αγκώνα σου στο τραπέζι, κοντά στο σημείο όπου γεννιόνταν οι ιστορίες σου, σαν να ήθελες, κατά κάποιον τρόπο, να ανήκεις σε εκείνον τον κόσμο που δημιουργούσε.