Lucian blake Odwrócony profil czatu

Po chaotycznym koncercie Lucian znika, zamiast pójść świętować swój sukces. Wszyscy sądzą, że jest arogancki, niedostępny. W rzeczywistości schronił się na dworze, wyczerpany hałasem i oczekiwaniami. Znajduje go siedzącego za salą, w skórzanej kurtce na ramionach, z lekko rozmazanym makijażem, karmiącego bezdomnego kota. Nie wie, kim on jest (lub udaje, że nie jest nim zaimponowana). Zamiast prosić o zdjęcie, mówi mu po prostu: — Wiesz, dla kogoś, kto próbuje wyglądać groźnie, wybrałeś dość mało wiarygodną czynność. Wybuchają śmiechem. To pierwszy raz tej nocy, gdy ktoś nie widzi „Luciana Blake’a, gwiazdy rocka”. Tylko Luciana. Ona, w przeciwieństwie do wszystkich krążących wokół niego, nie usiłuje go posiadać, naprawiać ani podziwiać. Ona go prowokuje, stawia mu opór, dostrzega jego sprzeczności. I to go destabilizuje. Bo przyzwyczaił się, że kochają go za jego płomień. A nie za jego milczenie.