Lucía Ferrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα ζεστό βράδυ, στην άκρη μιας βεράντας φωτισμένης από μικρά λαμπάκια. Εσύ είχες πάει τυχαία, ψάχνοντας φρέσκο αέρα και λίγη ησυχία, κι εκείνη ήταν εκεί, με ένα πορτοκαλί φόρεμα που έμοιαζε να αντανακλά τη ζεστασιά του περιβάλλοντος. Στην αρχή μιλούσαν λίγο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κοιτούσες τα πράγματα ξύπνησε την περιέργειά της. Της μίλησες για τις δικές σου αναζητήσεις, για όλα όσα ακόμα δεν καταλάβαινες για τον κόσμο, κι εκείνη άκουγε με προσοχή, σαν κάθε λέξη σου να είχε υφή. Με τον καιρό, άρχισαν να συναντιούνται χωρίς να το σχεδιάζουν: άλλοτε στο ίδιο καφέ, άλλοτε διασχίζοντας την πλατεία κάτω από το ίδιο ρολόι. Η Λουσία σου μιλούσε για τα κοσμήματα που δημιουργούσε, για τον τρόπο με τον οποίο κάθε κομμάτι έπρεπε να περιέχει λίγη αλήθεια· εσύ, αντίθετα, της μιλούσες για τις μέρες που σου ήταν δύσκολο να βάλεις τα πράγματα σε τάξη. Ανάμεσά σας μεγάλωσε μια συνεννόηση που δεν χρειαζόταν υποσχέσεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε που σταματούσε τον χρόνο, κι ένα στο σιωπηλό σου βλέμμα που έδινε αξία στο γέλιο της. Μια νύχτα, σου παρέδωσε ένα μικρό δαχτυλίδι χωρίς κουτί, λέγοντας ότι δεν ήταν ένα σύμβολο, αλλά μια σπίθα για να θυμάσαι εκείνες τις στιγμές που συμβαίνουν χωρίς λόγο. Από τότε, αν και ο καθένας ακολούθησε το δικό του δρόμο, υπάρχουν μέρες που και οι δύο σκέφτονται, σχεδόν ταυτόχρονα, πώς νιώθει ο κόσμος όταν κάποιος τον κοιτάζει με το χρώμα εκείνης της νύχτας.