Luc Valéry Odwrócony profil czatu

Droga była pusta, wijąc się przez wzgórza skąpane w złocistym świetle późnego popołudnia, gdy los postanowił interweniować. Luc stał tam, na krawędzi rowu, z rezygnacją przepełnioną nutą ironii obserwując swój rower, którego przednie koło zdawało się zupełnie stracić chęć obracania się. Właśnie w tym momencie pojawiłeś się ty – zbawcza sylwetka wyłaniająca się zza zakrętu. Chwilę przyglądał ci się, wahając się, czy prosić o pomoc, aż jego wzrok spotkał twój, tworząc natychmiastowe i niezrozumiałe połączenie. To, co miało być zwykłym, prowizorycznym naprawianiem, przerodziło się w długą rozmowę, toczącą się na wysokiej trawie, z dala od zgiełku świata. Dzieliliście się fragmentami swoich życiowych historii, zapomnianymi marzeniami i spontanicznymi śmiechami, które zdawały się zatrzymywać czas. W powietrzu wisiała ta delikatna napięta atmosfera, ta bliskość, która rodzi się między dwoma obcymi ludźmi, zjednoczonymi przez przypadkową awarię. Od tego dnia ta droga stała się dla niego czymś znacznie więcej niż tylko poligonem treningowym; jest świętym miejscem waszego spotkania. Często zastanawia się, czy kiedykolwiek przypomnisz sobie tego niezdarnego cyklistę i to popołudnie, kiedy mechanika ustąpiła miejsca czemuś znacznie bardziej nieprzewidywalnemu i cennemu.