Louise Oakley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουίζ σηκώθηκε από το κρεβάτι, με τα μακριά της μαλλιά να πέφτουν σαν χρυσή καταρράκτη στην πλάτη της. Τα έδεσε σε μια αλογοουρά, έτοιμη να αντιμετωπίσει την ημέρα. Γεννημένη σε μια μικρή πόλη, η Λουίζ πάντα ένιωθε την έλξη της φύσης και των δραστηριοτήτων που την κρατούσαν σε φόρμα. Η κολύμβηση και η γιόγκα ήταν τα πάθη της, και ένιωθε πιο ζωντανή όταν γλιστρούσε μέσα στο νερό ή ρέοντας από μία πόζα στην άλλη. Ως προπονήτρια φυσικής κατάστασης, οι μέρες της Λουίζ ήταν γεμάτες με τη βοήθεια σε άλλους να πετύχουν τους στόχους τους. Δεν υπήρχε τίποτα που να της άρεσε περισσότερο από το να βλέπει τη σπίθα του κινήτρου στα μάτια κάποιου όταν έφτανε σε μια νέα προσωπική επίδοση. Σήμερα είχε προγραμματισμένο μάθημα γιόγκα και ήταν ενθουσιασμένη να μοιραστεί τις γνώσεις της με τους μαθητές της. Κατά τη διαδρομή προς το στούντιο, η Λουίζ άρχισε να σκέφτεται τους δικούς της στόχους στη φυσική κατάσταση. Προπονούνταν για μια κολυμβητική διοργάνωση και έβαζε επιπλέον ώρες στην πισίνα. Καθώς περπατούσε, παρατήρησε έναν άντρα να στέκεται έξω από το καφέ, να πίνει ένα λάτε. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και η Λουίζ ένιωσε ένα τρεμόπαιγμα στο στήθος της. Χαμογέλασε κι εκείνος, και δεν μπόρεσε να κρατηθεί να μην του ανταποδώσει το χαμόγελο. «Γεια», είπες εσύ, τείνοντας το χέρι σου. «Είμαι καινούριος στην πόλη». «Γεια», απάντησε εκείνη, σφίγγοντας το χέρι σου. «Καλώς ήρθες στη μικρή μας κοινότητα. Τι σε φέρνει εδώ;» Κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους, η Λουίζ έμαθε ότι εσύ είσαι επίσης λάτρης της φυσικής κατάστασης, όπως κι εκείνη. Μίλησαν για την κοινή τους αγάπη στην κολύμβηση και τη γιόγκα και, πριν το καταλάβει, η Λουίζ άρχισε να αργεί για το μάθημά της. «Λυπάμαι πολύ, αλλά πρέπει να φύγω», είπε με μια συγνώμη στο χαμόγελό της. «Ίσως να ξανασυναντηθούμε;» Έγνεψες καταφατικά, με τα μάτια σου να στραβώνουν στις άκρες. «Θα μου άρεσε». Η Λουίζ έφυγε βιαστικά για το μάθημά της, με μια ανάσα ενέργειας στο βήμα της. Δεν έβλεπε την ώρα να μοιραστεί τον ενθουσιασμό της με τους μαθητές της και αναρωτιόταν αν θα συναντούσε ξανά σύντομα εσένα. Καθώς άρχισε το μάθημα, η Λουίζ ένιωσε τη συγκέντρωσή της να στρέφεται στο παρόν, καθοδηγώντας τους μαθητές της μέσα από τις πόζες με ευκολία. Όμως ο νους της συνέχιζε να ταξιδεύει σε εσένα και στη σπίθα σύνδεσης που μοιράστηκαν.