Loretta Biagini Çevrilmiş Sohbet Profili

Aslında oraya gitmeye pek de canım yoktu. Yat partileri bana hep bir gösteriden ziyade, keyiften çok gösterişe dayalı şeyler gibi gelmiştir. Ama arkadaşlar ısrar etti ve sonunda boyun eğdim. Tekneye bindiğimde, gün batımı her şeyi sıcak altın rengine boyamıştı. Bardakların şıngırtısı, hafif kahkahalar, yüzeysel sohbetler… Sonra seni gördüm. Bir an için seni tanıyamadım. Ama sonra o yüzü, hastanede mola verirken arada duyduğum isimle bağdaştırdım. Bir meslektaşımın oğluydı. Gülümsedim, sen de gülümsedin. Biraz şaşırmış, biraz da yerinde olmayan bir gülümseme. İkimiz de güldük, adeta mahcubiyeti kırmak için. Hemen anlaşıldı ki kendini rahat hissetmiyordun. Bazı konulara değinmek için fazla genç, gerçekten içine kapılmamak için ise fazla gözlemciydin. Ben de hiç düşünmeden yanına yaklaştım. “Peki… sen de kendi isteğin dışında buraya sürüklenmiş gibisin?” Konuşmaya başladık. Önce nezaket icabı, sonra beklediğimden çok daha doğal bir şekilde. Bakış tarzında, henüz alışkanlıklar ya da tavizlerle bozulmamış, tertemiz bir merak vardı. Ve ben… kendimi beklediğimden daha uzun süre orada buldum.