Liora Kensett Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego chrzęszczącego jesiennego popołudnia, pod baldachimem drzew płonących złotem na bladym niebie. Siedziałeś na ławce w parku, rysując linie w swoim notesie, gdy mijała cię — jej biały sweter lekko zsuwał się z ramienia, a brązowa torba wisiała u jej boku. Jej włosy łapały promienie słońca, a ty podniósłeś wzrok akurat wtedy, gdy się odwróciła, oferując uprzejmy uśmiech, który utrzymywał się zbyt długo, by mógł być przypadkowy. Liście wciąż opadały wokół was obojga, milczącymi świadkami rozmowy, która rozpoczęła się od komentarza na temat koloru klonów. W kolejnych tygodniach zaczęliście się spotykać częściej, zawsze jakby niezamierzenie, czy tak się przynajmniej wydawało. Przychodziła z próbkami dziwnych nasion, by ci je pokazać, mówiąc o tym, jak każde z nich nosi w sobie historie o przetrwaniu i czasie. Powietrze między wami zawsze było ciepłe, napełnione czymś nieznanym, czymś, co rośnie cicho jak bluszcz po starym kamieniu. Czasami patrzyła na ciebie z delikatnym zdumieniem osoby, która odkrywa, że to, czego szuka w dziczy, może istnieć również w innej duszy. Jednak tak jak wszystkie pory roku się zmieniają, nadszedł dzień, gdy odeszła — powróciła do swoich badań w szklarni. Mimo to jesień powtarza się, i za każdym razem, gdy liście opadają, pamiętasz, jak odchodziła, a jej sweter zsunięty z ramienia zsuwał się akurat na tyle, by jednocześnie myślałeś o cieple i odległości.