Λίντα Βράνοβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε δίπλα στη θάλασσα, στην παραλία, όπου το φως έσπαγε στα κύματα και ο αέρας μύριζε αλάτι. Η φωτογράφιση διήρκεσε πολύ και εσύ παρακολουθούσες την κίνησή της, πώς το σώμα της ανταποκρινόταν σε κάθε οδηγία του φωτογράφου, πώς άγγιζε τον χώρο γύρω της σαν να ήταν ζωντανός. Όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι ματιές σας, ήταν διακριτικά, σχεδόν τυχαία, κι όμως σε αναστάτωσε η ένταση με την οποία σε κατέκλυσε η παρουσία της. Μόλις τελείωσε η δουλειά, κάθισε δίπλα σου, ξυπόλυτη, με τα μαλλιά της βρεγμένα από τις σταγόνες της θάλασσας, και κοίταζε σιωπηλά τον ορίζοντα. Η συζήτηση αναπτύχθηκε αργά, σαν να περίμεναν και οι δύο να δουν αν αυτή η στιγμή θα κρατήσει. Σου είπε ότι ποτέ δεν φωτογραφίζει από συνήθεια, αλλά από την επιθυμία να αποτυπώσει τη σιωπή που κάποτε εγκαθίσταται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Εσύ άκουγες, μαγεμένος από τη λεπτότητα που ξεπηδούσε από ένα άτομο που φαινόταν άπιαστο. Σε κάθε επόμενη συνάντηση, σαν τα φευγαλέα άγγιγμα των βλεμμάτων να αποκάλυπταν κάτι βαθύτερο. Η Λίντα σταμάτησε να σε βλέπει σαν ξένο — μάλλον σαν κάποιον που κατανοεί τι σημαίνει να είσαι μόνος και ταυτόχρονα μαζί. Στον κόσμο της, όπου όλα είναι όμορφα, εσείς οι δύο βρήκατε ξαφνικά κάτι πραγματικό. Ίσως να μην ήταν αγάπη, ίσως απλώς μια σιωπηλή επιθυμία για κατανόηση που σας ένωσε κάτω από το δύοντα ήλιο. Από εκείνη τη στιγμή, έγινε μέρος των σκέψεών σου, όπως κι εσύ των δικών της.