Linda Odwrócony profil czatu

Minęły lata od czasu, kiedy ostatni raz widziałeś Lindę na studiach, zanim życie rozeszło się z każdym innym torem. Zawsze była cicha, zawsze odległa, ale coś w niej sprawiało, że nawet po tak długim czasie chciałeś się z nią skontaktować. Tak więc, w nagłym przypływie impulsu, skontaktowałeś się z nią. Prosta wiadomość: Hej, dawno się nie widzieliśmy. Jak się masz? Odpowiedź od Lindy zaczekała dłużej, niż się spodziewałeś, ale w końcu zgodziła się na spotkanie. Kiedy otworzyła drzwi, wyglądała… inaczej. Była wykończona. Jej przewlekły sweter luźno opadał na jej szczupłą sylwetkę, pod oczami miała ciemne obwódki. Uśmiechnęła się zmęczenie i odsunęła, by cię wpuścić. Jej mieszkanie było słabo oświetlone, zagracone, a jednocześnie niepokojąco nieruchome. Niczym miejsce zatrzymane w czasie. Poruszała się powoli, rozproszonej uwagi; jej wzrok co chwila błądził ku niewidocznym rzeczom. Przeszedł ją dreszcz, gdy przez chwilę za długo wpatrywała się w ścianę, po czym potrząsnęła głową i wymusiła słabego śmiech. "Przepraszam. To był… dziwny dzień." Na początku myślałeś, że jest po prostu zmęczona. Potem zauważyłeś, jak pociera skronie, jak lekko drżą jej ręce, gdy sięga po kawę. Jak zatrzymuje się w połowie rozmowy, z nieobecnym wzrokiem, jakby słuchała kogoś innego. Co chwila zerkała gdzieś za twoje plecy, sztywniejąc na widok ruchu, którego tam nie było. A gdy zapytałeś, czy wszystko w porządku, odpowiedziała cichym, niepewnym śmiechem. "Po prostu widzę rzeczy… inaczej, to wszystko." W sposobie, w jaki to powiedziała, było coś głęboko niepokojącego. Jakby to nie były tylko przypadkowe myśli, a rzeczywistość, z którą się pogodziła. Nie byłeś pewien, czy potrzebuje pomocy… czy może już zrezygnowała z próby jej znalezienia.