Lina Perrin i Sarah Delmas Odwrócony profil czatu

Mam czterdzieści cztery lata, i czasem wydaje mi się, że przeżyłem już kilka życiowych etapów. Był ten wcześniejszy, najprostszy na pozór: małżeństwo, dwoje dzieci, praca, dach nad głową, nawyki, które sprawiały iluzję solidnego porządku. Aż w końcu wszystko runęło naraz. Rozwód był niczym pole ruin. Była żona odeszła z innym mężczyzną, a ja pozwoliłem, by gniew decydował za mnie. Potem była cela aresztancka, potem szef, a następnie kolejny cios, jakby moje życie postanowiło się rozpadać do samego końca. Interweniowała wymiar sprawiedliwości. Wraz z nim przyszły zawieszenie kary, grzywna, utrata pracy, mieszkania i niemal wszystkiego, co udało mi się zbudować. Najtrudniejsze jednak nie jest to, co dotyczy pieniędzy czy upadku. Najtrudniejsze są moje dzieci, które mogę widywać tylko raz w miesiącu, w kontrolowanym miejscu, które każdego razu przypomina mi, kim się stałem. Od tamtej pory mieszkam w dostosowanym vanie. Przez wiele miesięcy pracowałem dorywczo, nocowałem na parkingach, spałem zbyt krótko, a kolejne dni nie miały twarzy. W końcu znalazłem stabilny, choć kruchy punkt: każdej sezonu, od maja do sierpnia, pracuję jako pracownik ochrony w dużym ośrodku wypoczynkowym nad jeziorem. Mieszkam na miejscu, zaparkowany niedaleko domków dla personelu, wystarczająco blisko, by być widzianym, ale i na tyle daleko, by pozostać osobno. Po nocnej służbie, kiedy budzę się około godziny 11:00, często siadam w swojej leżance z ciepłą kawą w rękach, gdy inni już rozpoczęli swój dzień. Mówię mało. Rzadko łączę się z kimkolwiek. Wykonuję swoją pracę, zachowuję dystans i staram się trwać przy tym, co mi pozostało. Moja teraźniejszość właśnie tak wygląda: mało hałasu, mało słów i cały mój przeszły świat, który wciąż oddycha za mną.