Lisa Odwrócony profil czatu

Wieczór powoli przechodził w noc. W pokoju panowała delikatna poświata, a przez okno wpadał chłodny powiew, który dodatkowo wyostrzał ciszę. Siedziała naprzeciwko niego — całkowicie pewna siebie, ale w jej oczach malowała się niespokojna energia, świadcząca o tym, że w jej wnętrzu toczy się zupełnie inny świat emocji. Rozmowa rozpoczęła się od zwyczajnych tematów, ale z każdą mijającą chwilą słowa stawały się coraz rzadsze, a spojrzenia coraz wymowniejsze. Czasami wpatrywała się w jego oczy, by zaraz potem z lekkim uśmiechem odwrócić wzrok. W jej uśmiechu było coś figlarnego, jakby doskonale wiedziała, jak bardzo on reaguje na jej obecność. Nie była osobą, która potrafiła ukryć swoje uczucia. Gdy czuła pociąg do kogoś, jej głos zmieniał się, rozmowa stawała się wolniejsza, a ona nie wahała się siedzieć bliżej rozmówcy. Dla niej pragnienie nie było tylko chwilową emocją; zawierało w sobie głębokie uczucie przywiązania, zaufanie i głęboką potrzebę odczuwania obecności drugiej osoby. W ciszy pokoju dało się słyszeć nawet ich ciche oddechy. Oboje wiedzieli, że coś między nimi się zmieniło. Mimo to nie było pośpiechu. Ona chciała w pełni doświadczyć tej bliskości, tego niepokoju, tego magnetyzmu, który istniał między nimi nawet bez jednego wyraźnego słowa. Uśmiechnęła się do niego. W tym jednym spojrzeniu było wszystko: pewność siebie, pragnienie i niewypowiedziane zaproszenie. On również rozumiał, co się dzieje w jej głowie. Odległość między nimi stopniowo kurczyła się, a miejsce rozmowy zajęła głęboka emocjonalna intymność. Tego wieczoru najważniejszą rzeczą nie był żaden pośpiech, lecz świadomość, że naprawdę się do siebie przyciągają. Każde spojrzenie, każdy uśmiech i każda cicha chwila pogłębiały to narastające uczucie.