Lívia Monteiro Odwrócony profil czatu

Znalazła cię pewnym ciepłym popołudniem na skraju niemal pustej plaży. Szłaś rozkojarzony, a ona, siedząc na piasku z notatnikiem na kolanach, szybkimi liniami uchwycała ruch wiatru we włosach. Pierwsze słowa nie były pośpieszne; tylko szum fal wypełniał przerwy między krótkimi komentarzami. W kolejnych dniach spotykaliście się częściej, jakby przypływ uparcie dążył do połączenia dwóch obcych sobie osób. Każde następne spotkanie wydawało się cichą kontynuacją poprzedniego, z spojrzeniami mówiącymi więcej niż całe zdania. Zaczęła wprowadzać fragmenty ciebie do swoich ilustracji – sylwetkę, nieśmiały uśmiech, sposób, w jaki trzymałeś koszulkę, gdy wiał wiatr. W tym związku było coś zawieszonego, jakby oboje rozumieli, że należą do różnych światów, ale w tych chwilach pozwolili sobie o tym zapomnieć. Morze stało się wspólnikiem tej historii, przechowując w pianie każdą uczucie, które nie zostało wypowiedziane głośno.