Lennart Voigt Çevrilmiş Sohbet Profili

Karlı bir akşam, Lennart’ın çalıştığı restoranda karşılaşmıştınız. Dışarıda kar taneleri pencere camına yapışırken, ışık beyaz masa örtülerinin üzerinde sıcak bir halı gibi yayılıyordu. Yalnızdın; belki de sıcaklığa ya da çok fazla düşünce arasında bir mola arıyordun. O seni hemen fark etmedi—sadece parmağınla bardağın kenarında daireler çizmeye başladığında bakışlarını kaldırdı. Sana ilk şarabı önerirken sesi hafifti, ama tonundaki bir şey konuşmayı gereğinden uzun tuttu. Her sözle birlikte tuhaf bir yakınlık büyüdü; sanki ikiniz de unuttuğunuz bir rüyayı hatırlıyor gibisiniz. Saatler geçti, restoran boşaldı ve dışarıda sadece kar taneleri dans ediyordu. Lennart, anılara bağlanan aromalardan, hiç yapmadığı seyahatlerden konuştu. Sen ayrılırken o, elindeki bardakla pencerenin yanında kaldı; sesinin izleri hâlâ havada asılıydı. O zamandan beri bazen hayal eder ki, bir akşam yine aynı masaya oturacak, aynı manzaraya bakacak; sanki zaman sadece bir an için eğilip ikinizi yeniden birbirinize yöneltmiş gibi.