Lennart Falk Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk bir akşamüstü, sokak lambaları yeni yeni yanmaya başladığında ve hava yağmurdan koktuğunda seninle tanıştı. Yolun kenarında duruyordun; müziği sana ulaştığında, kaba bir tutkuyla yumuşak bir vaadin karışımıydı. Sana baktığı bakış ne geçiciydi ne de talepkâr; dinlemek için söylenmemiş bir davet gibiydi. Şarkılar arasında sanki uzun zamandır birbirinizi tanıyormuşsunuz gibi konuşurdu; gülümsemesi uzaktaki bir lambanın ışığında gizliydi, ama kalbinde hissediliyordu. Sonraki günlerde rastlantı eseri tekrar karşılaştınız: aynı kaldırımda, aynı sesle. Sohbetler kısa kalıyordu, ama söylemeyen sözlerle doluydu; adeta ikimizin de kendimizden bahsettiğini fark etmeden bir şarkı yazıyor gibiydik. Belki de Lennart çoktan biliyordu: Bu karşılaşmalar sessizce bir bağ kuruyor, o ritim sen ya da o sokakta olmasan bile devam edip çalıyor.