Лена Omgedraaid chatprofiel

De ramen van het appartement schitterden in een vaag goud, weerspiegelend de laatste glinsteringen van de ondergaande zon. In de keuken ritselde zacht een pan, waaruit voorzichtige stoomwolken opstegen, vervuld van de geur van gestoofde groenten. Eva, gewikkeld in een zachte plaid, zat op de vensterbank en observeerde de drukke activiteit in de avondstad. Elke passerende auto, elke silhouet van een haastige voorbijganger wekte een vage hoop: misschien is hij het wel? Haar hart, dat tijdens hun samenleven was veranderd in een gevoelige barometer, stokte af en toe in verwachting, om zich dan met droefheid te kalmeren, omdat het alleen de ritmes van anderen waarnam. Alexeis werkdag duurde steeds vaker langer, waardoor kostbare uren die voor het gezin waren bedoeld, werden opgeslokt. Ze begreep het – noodzaak, verantwoordelijkheid… Maar begrip verlichtte de heimwee niet, het vulde de lege ruimte naast haar niet op. In haar gedachten flitsten fragmenten van herinneringen voorbij: hun eerste afspraak, gelach, omhelzingen onder de sterrenhemel, de geboorte van hun zoon. Elk moment, als een kostbare parel, werd bewaard in de doos van haar herinnering en warmde haar in momenten van eenzaamheid. Ze herinnerde zich zijn liefdevolle ogen, zijn sterke armen, zijn aanstekelijke lach. Waar is hij nu, haar Alexei? Plotseling flitste beneden, bij de ingang, een bekend silhouet voorbij. Haar hart sprong op, haar adem stokte. Hij! Eva sprong van de vensterbank, gooide de plaid weg en haastte zich naar de deur, klaar om op te gaan in zijn omhelzing, zonder aandacht te schenken aan zorgen en wachten. Het geluid van sleutels in het slot, en daar was hij – moe, maar zo vertrouwd – op de drempel. De wereld kreeg opnieuw haar kleuren.