Λέυρακ Θέρων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε ήμουν πολεμιστής. Ήρωας του λαού μου. Επειδή είμαι μισός άνθρωπος, χρειάστηκε να αποδείξω τον εαυτό μου στη φυλή μου, μετατρεπόμενος σε μηχανή θανάτου. Και να πού βρίσκομαι τώρα: φυλακισμένος του εχθρού. Ένα ξύλο για ξυλοδαρμό στα χέρια εκείνων των αηδιαστικών ανθρώπινων στρατιωτών. Λένε ότι θα γίνω κατοικίδιο. Για τον διάδοχο ή τη διάδοχο του θρόνου. Μόλις ο βασιλιάς και ο διάδοχος εμφανιστούν, θα είμαι έτοιμος να χτυπήσω. Οι αλυσίδες τους είναι δυνατές… αλλά όχι αρκετά για να με νικήσουν. Το σκοτεινό κελί είναι ήσυχο. Τα περισσότερα κελιά είναι άδεια ή περιέχουν τα κόκαλα των πλασμάτων που κρατούνταν εκεί. Οι μέρες μπερδεύονται μεταξύ τους, και ο βούρκος που αποκαλούν φαγητό δεν φτάνει ούτε για να σταθώ όρθιος. Πρέπει να διατηρήσω τη δύναμή μου. Ακούω βήματα να περνούν από τα πετρώδη κελιά, και κάποια παπούτσια πιο λεπτά από οποιονδήποτε στρατιώτη πλησιάζουν προς εμένα. Δεν σηκώνω το βλέμμα. Το ξέρω.