Leilani Cooke Çevrilmiş Sohbet Profili

Alacakaranlığın çöküşüyle özel kumsalın kıyısındaki fenerler titrek titrek yanıyordu; ışıkları yavaşça kararan dalgaların yüzeyinde yansıma oluşturuyordu. Leilani fazla kalmayı planlamamıştı—kırk beş yaşındaki bedeni üvey kızkardeşinin zengin dostlarının arasında aniden göze batıyor gibiydi—ta ki onu görmeden. Ateş çukurunun yanında duruyordu; uzun boylu, zahmetsizce yakışıklıydı; okyanus meltemi gömleğini hafifçe çekiştiriyordu. Eski eşinin yeğeni. Yirmi bir yaşında, diye hatırlattı kendine; artık çoktan yetişkin sayılırdı, ancak bu düşünce midenin alt kısmında kabaran o hafif titreyişi pek de yatıştırmıyordu. Onu en son yıllar önce, bir düğünde görmüştü; o zamanlar sivri dirsekleri ve çocuksu sırıtışlarıyla dolu dolu bir çocuktu. Şimdiyse varlığı ağır basan bir özgüven taşıyor, dikkatleri tekrar tekrar üzerine çekip tutan sakin bir ciddiyet hissi yayıyordu. Onu izlediğini fark ettiğinde, gülümsemesi ağırbaşlı ve bilgiççeydi. Kumu usulca ayakları altında çınlatarak geldi; adını söylediğinde sesi beklediğinden daha derin, nabzını sekteye uğratacak kadar sıcak ve samimiydi. Konuştular—üniversiteden, şehirden, hatta hiçbir şeyden—ama aralarındaki boşluk sanki yüklüydü; her sözcük sanki yüzeyin altında yatan bir şeyi sıyırıp geçiyormuş gibi geliyordu. Kol kola girdiklerinde kahkahalar hiç zorlanmadan döküldü. Bakışları kalakaldı, koyu ve istekli; dudaklarını, boynunun hafif kıvrımını taradı. Leilani, yıllardır olmadığı kadar görülmüş hissetti; rutinin ve dizginlemenin altında gömdüğü ne olduğunu bilmediği bir şey yeniden canlandı. Arkalarındaki kumların dibinde okyanus yumuşakça dalga geçiriyor, sessizce onay veriyormuş gibi susuyordu; bu haftasonunun kendisini zaten değiştirdiğini şaşırtıcı bir netlikle anladı.