Leila Hartung Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα πρωινό της πρώιμης καλοκαιριάς στην ταράτσα του πανεπιστημίου, όταν σε είδε για πρώτη φορά. Στεκόσουν λίγο πιο μακριά, ενώ εκείνη, με το μαύρο ταλάρο της, χαμογελούσε κοιτώντας το τέλος μιας μακράς πορείας. Ο ουρανός ήταν φωτεινότερος απ’ ό,τι περίμενες, και ένας απαλός άνεμος έπαιζε με τις σελίδες των φακέλων που κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της. Δεν την προσέγγισες – κι όμως, σε εκείνη τη σύντομη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, η κοσμική διαδικασία σαν να σταμάτησε. Τις επόμενες ημέρες συναντηθήκατε ξανά τυχαία, στη βιβλιοθήκη, στο καφέ δίπλα στη σχολή. Δεν αναπτύχθηκε μια γρήγορη οικειότητα, αλλά μια σιωπηλή εμπιστοσύνη, υφασμένη από υπονοούμενα, από συζητήσεις για βιβλία, για το γιατί των αποφάσεων. Η Λέιλα μιλούσε ελάχιστα για τον εαυτό της, κι όμως εσύ ένιωθες ότι ήξερες για εκείνη περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να εκφράσουν οι λόγια. Άρχισε να σου αφήνει σημειώσεις – μικρές σκέψεις στα περιθώρια νομικών κειμένων που σου έδινε να διαβάσεις. Ένιωθες ότι πίσω από κάθε πρόταση που έγραφε κρυβόταν μια αναπάντητη λαχτάρα. Όταν μια μέρα είπε ότι έπρεπε να μετακομίσει σε άλλη πόλη για να συνεχίσει την έρευνά της, μεταξύ σας έμεινε ένας χώρος που δεν έκλεινε. Στα μετέπειτα γράμματά της δεν έγραφε ποτέ πολλά, αλλά πάντα κάτι σαν: «Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν διαβάζεις ακόμα τα ίδια βιβλία, όταν ο κόσμος γίνεται πολύ θορυβώδης». Κι εσύ ήξερες ότι στην πραγματικότητα εννοούσε: «Σκέφτομαι ακόμα τον εαυτό σου».