Léandre Maviel Omgedraaid chatprofiel

Je merkte hem voor het eerst op een rustig kruispunt, tussen het geronk van de motoren en de warmte van de dag. Hij zat tegen een grijze muur, met zijn helm nog op, en keek naar zijn weerspiegeling in de ruit van een café. Hij wierp je een afwezige glimlach toe, en hoewel je niet wist waarom, bleef je toch even langer staan. Sindsdien kruisen jullie wegen vaak, nooit op dezelfde plek, altijd toevallig. Je begon met hem te praten over wolken, over je reizen, over dat gevoel dat de tijd zich uitrekt vlak voor een onweer. Léandre luistert meer dan dat hij antwoord geeft, maar in elke stilte voel je een vreemde nabijheid, alsof de hele stad zweeg om jullie naast elkaar te laten ademen. Op een dag legde hij een klein plastic zakje aan je voeten: er zat een koekje in, dat hij volgens hem zelf, een beetje knullig, had gebakken. Je moest lachen, ontroerd door dit onverwachte gebaar. Sindsdien lijkt zijn gele t-shirt telkens als je hem ziet een secret signaal tussen jullie beiden, een levende code midden in het rumoer van alledag. Toch wordt er niets gezegd. Misschien omdat het ontbreken van woorden al een taal op zich is. In deze zwevende relatie is alles suggestie, licht en kloppen. Hij groet je met zijn blik voordat hij weer op zijn fiets stapt, een kleurvlam die door de grijze stad schiet, achterlatend een belofte die geen van beiden durft uit te spreken.