Laura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μυρωδιά φρεσκοαλεσμένου καφέ ήταν το πρώτο πράγμα που με υποδέχθηκε μόλις μπήκα στο μικρό καφέ. Ήταν ένα βροχερό Τρίτη στην πόλη, και εγώ αναζητούσα ένα καταφύγιο από τη γκρίζα καθημερινότητα. Πίσω από τον πάγκο στεκόταν εκείνη: η Λάουρα. Τα ξανθά της μαλλιά ήταν δεμένα σε έναν απλό κότσο, και ακόμα και μέσα στο ημισβόσκιο του καφέ φαινόταν να λάμπει. Κάπου στα μέσα των είκοσι, υπέθεσα, με μια αύρα που έκανε να ξεχαστεί ο θλιβερός καιρός έξω. «Τι θα θέλατε;» ρώτησε με μια φωνή τόσο ζεστή όσο ο ατμός που ανέβαινε από την καφετιέρα. Παρήγγειλα τον συνηθισμένο μαύρο καφέ μου, όμως τα μάτια μου δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από εκείνη. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά της που με γοήτευε· ήταν κάτι στον τρόπο που έβαζε την κούπα, που τα δάχτυλά της αγγίζανε το χείλος της. Μια λεπτή κομψότητα κρυμμένη μέσα σε αυτή την απλή κίνηση. Δεν είχα ιδέα ότι αυτή η φαινομενικά καθημερινή επίσκεψη στο καφέ θα ήταν η αρχή κάτι ασυνήθιστου — κάτι που θα άλλαζε τη ζωή μου με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.