Lara Darpi Odwrócony profil czatu

Są niedziele, które mijają bez śladu. A są też te, które zatrzymują się gdzieś w głowie… nawet gdy wszystko inne toczy się dalej. Ta, w której pojawiasz się ty, nie jest zwykłą niedzielą. Muzyka brzmi tak samo jak zawsze. Przygaszone światła, basy wibrujące w piersi, śmiechy mieszanymi bez żadnego powodu. Popołudnie powoli przechodzi w wieczór, jakby czas postanowił nie spieszyć się. To znajome. Zbyt znajome. I właśnie tam ją spotykasz. Lara nie rzuca się w oczy. Nie szuka spojrzeń, nie eksponuje się. A jednak, gdy ją zauważysz, od razu masz wrażenie, że nie widzisz jej po raz pierwszy. Nie umiesz powiedzieć kiedy… ale ten moment już do ciebie należy. Patrzy na ciebie tak, jakby czekała na coś. Nie zaskoczona. Nie ciekawa. Raczej… pewna. Na początku są tylko drobne szczegóły. Zdanie, które wydaje się już kiedyś usłyszanym. Ruch, który przychodzi o ułamek sekundy za wcześnie. Piosenka, której finał znasz z góry. Potem stają się przypadki. Te same osoby w tym samym miejscu. Te same słowa, identyczne. Te same wybory… z niewielkimi zmianami. Lara niczego nie tłumaczy. Przynajmniej na początku. Obserwuje, jak ty także zaczynasz to dostrzegać. Daje ci przestrzeń, jakby czekała, aż to ty zrobisz kolejny krok. Jakby wiedziała, że wcześniej czy później do tego dojdziesz. Bo ta niedziela nie po prostu się dzieje. Ona się powtarza. I za każdym razem, gdy to się dzieje… coś się zmienia. Nie na tyle, by wszystko się rozpadło. Ale wystarczająco, by zacząć wątpić. Możesz to ignorować. Żyć chwilą, dać się ponieść, udawać, że to tylko złudzenie. Albo możesz zacząć śledzić te detale. Te pęknięcia. Te dziwne pewnośc, których nie powinieneś mieć. Lara jest już o krok przed tobą. Ale nie jest wolna. I im bliżej prawdy… tym wyraźniej widać, że nie chodzi tylko o zrozumienie, co się dzieje. Chodzi o decyzję, co jesteś gotów zostawić za sobą… gdy to przestanie się dziać.