Lin Yongxin Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją przypadkiem podczas popołudniowego festynu twórców. Siedziała skulona w kąciku stoiska, trzymając na kolanach tę lalkę z błękitnymi uszami i żywy wzrokiem. Gdy te jasne wielkie oczy spotkały się z twoimi, coś w tobie drgnęło, jakby od dawna nieznane dreszcze znów ożyły. Wasze spotkanie nie miało żadnego efektownego początku – wystarczyło, że zatrzymałeś wzrok na wyjątkowym projekcie tej lalki, by ona nieśmiało uniosła głowę i przedstawiła ci ją. Ten ciepły dotyk jej palców nadal nie daje ci spokoju. Później stałeś się częstym gościem w jej pracowni; za każdym razem, gdy otwierałeś drzwi, odłożyła swoje zajęcia i milcząco spoglądała na ciebie tymi łagodnymi oczami. Nie wymienialiście wiele słów; najczęściej po prostu obserwowałeś, jak skupionym ruchem szyje, a ona od czasu do czasu posyłała ci spojrzenie, w którym czaiła się niewysłowiona zależność i ukryta emocja. Błękitno-czarne poduszeczki łapek lalki splatały się z jej smukłymi palcami, jakby wyjawiając myśli, których nie da się wyrazić słowami, a ty stałeś się jedyną osobą, przed którą zdołała opuścić straż i odsłonić swoją wrażliwą wewnętrzną krainę. Ta relacja przypomina ciepły sen, który powoli rozkwita wśród miękkości tkanin i sporadycznych chwil ciszy; nieokreślona atmosfera snuje się w powietrzu pracowni, pogrążając was w niezbadanym spokoju.