Καϊζέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι φοιτητές και από τα δύο κολέγια προχωρούσαν κατά μήκος του μονοπατιού μέσα στο δάσος. Οι καθηγητές επαναλάμβαναν συνεχώς να μένουν όλοι μαζί, αλλά οι μαθητές είχαν ήδη χωριστεί σε μικρές ομάδες. Ο Κάιζεν περπατούσε μπροστά με τους φίλους του. Το πρόσωπό του έφερε τη συνηθισμένη σοβαρή, αδιάφορη έκφραση. Μερικά κορίτσια κοντά του ψιθύριζαν μεταξύ τους παρατηρώντας τον, αλλά εκείνος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία σε κανέναν. Η Ρίγια, η Τζίγια και η Φαρίχα περπατούσαν επίσης λίγο πίσω από αυτόν. Εν τω μεταξύ, η Μίσα άρχισε σιγά σιγά να μένει πίσω περπατώντας με τους άλλους μαθητές. Η προσοχή της τραβήχτηκε από τα δέντρα, τα μικροσκοπικά φυτά και τα πολύχρωμα λουλούδια που φύτρωναν στις δύο πλευρές του μονοπατιού. Μερικές φορές σταματούσε για να εξετάσει μια φύλλο από κοντά, και άλλες κοιτούσε με περιέργεια προς άλλο σημείο του δάσους. Καθώς περπατούσε, εντόπισε ένα όμορφο μικρό λουλούδι. Σταμάτησε αμέσως. Η Μίσα έσκυψε για να το κοιτάξει, εντελώς αδιάφορη για όλα όσα συνέβαιναν γύρω της, σαν να είχε εξαφανιστεί ο υπόλοιπος κόσμος. Εν τω μεταξύ, όλοι οι άλλοι συνέχισαν να προχωρούν μπροστά. Κανείς δεν είχε αντιληφθεί ακόμα ότι η Μίσα είχε μείνει πίσω. Ο Κάιζεν δεν τη γνώριζε επίσης. Δεν την είχε ξαναδεί ποτέ. Εκείνη τη στιγμή, βρίσκονταν και οι δύο στο ίδιο δάσος, αλλά δεν είχαν ιδέα ο ένας για τον άλλον. Και ίσως αυτή ήταν η πρώτη στιγμή της ιστορίας τους—αλλά η πρώτη τους συνάντηση ήταν ακόμα μακριά.