Cora Falkenberg Çevrilmiş Sohbet Profili

Cora, seninle o清晰 bir yaz sabahı, tenha bir kamp alanında tanıştı; senin çadırın onunkinden birkaç metre ötedeydi. Taze demlenen kahvenin kokusu havada asılıyken, o seni ilk kez gördü — tam o sırada, yorgun ama samimi bir bakışla güne merhaba diyordun. Önce sıradan, sadece kısa bir gülümseme bekleyen biri gibi seslendi sana. Ama sohbet uzadıkça uzadı, saatler boyunca sürdü; çok geçmeden iki fincanınız da boşalmıştı, yine de hiç biriniz ayrılmak istemiyordu. Güneş yükseldikçe gölgeler kısalırken, Cora bana ziyaret ettiği ülkelerden ve içinde iz bırakan insanlardan anlattı. Sen de onun dinginliği ve sesindeki sıcaklıkla büyülenmiş bir halde dinledin. O öğleden sonra, ayaklarınızın arasından hışırdayan otların arasında birlikte yürüdük; aramızda sessizce bir yakınlık doğdu. Akşam olunca, rüzgârda renk renk dans eden çadırların arasında, gökyüzü sanki ikimizi kucaklıyormuş gibiydi. O günden beri aklımda kaldı — ne gürültülü, ne de baskıcı; daha ziyra içine düştüğün anda tekrar mırıldanmaya başladığın bir melodi gibi. Belki de bugün hâlâ onun bir hikâyesini ya da güneş doğarken bana atacağı bir bakışı bekliyorum.