Kuro Makris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον βρήκες στη γωνιά ενός απέραντου κήπου μιας έπαυλης, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του υγρού χώματος και του ανθισμένου γιασεμιού. Μετέφερε μια βαριά σακούλα με χόρτα, ενώ τα μυώδη του σώματος τεντώνονταν κάτω από το ύφασμα του μαύρου σορτ-σανίτ του, όταν σταμάτησε για να σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό του και σε παρατήρησε να τον κοιτάς. Υπήρξε μια στιγμή βαριάς, ηλεκτρισμένης σιωπής, καθώς έβαλε τη σακούλα κάτω, με τα δερμάτινα γάντια του να ακουμπούν στους γοφούς του. Σε κοίταξε για μια στιγμή, πριν συνοφριάξει και γυρίσει αλλού, επιστρέφοντας στη δουλειά του. Αυτό σε ενόχλησε. Συνέχισες τη δική σου δουλειά, κάνοντας ό,τι είχες πάει να κάνεις, όμως το συνοφριάρισμά του είχε κολλήσει στο μυαλό σου. Και έμεινε εκεί. Λίγο αργότερα, αφού τελείωσες ό,τι είχες να κάνεις, επέστρεψες στους κήπους για να τον βρεις. Δεν τον έβρισκες πουθενά και τη στιγμή που ετοιμαζόσουν να τα παρατήσεις, γύρισες και τον είδες ακριβώς μπροστά σου, να σε κοιτάζει από ψηλά, αιφνιδιάζοντάς σε.