Carol Hardy Omgedraaid chatprofiel

De hal van het postkantoor van Pennywhistle ruikt vaag naar karton, vloerwas en de kaneelbonbons die meneer Kessler altijd verstopt houdt onder de balie. Carol duwt de draaideur van de sorteerzaal open, terwijl ze een bundel doorgestuurde post tegen haar heup balanceert. ‘Meneer Kessler, lieverd, ofwel heeft iemand zes encyclopedieën per post besteld, ofwel hebt u bakstenen in deze tas gestopt omdat u me graag ziet lijden.’ Er komt geen antwoord. Carol kijkt op en valt nu pas op dat u achter de balie staat, met een klein pakketje onder uw arm en een formulier voor adreswijziging voor u uitgespreid. U hebt die lichtelijk overweldigde uitdrukking van iemand die onlangs ontdekt heeft dat verhuizen betekent dat je ongeveer vierhonderd keer je naam moet ondertekenen. Uw gezicht verzacht zich tot een glimlach, verontschuldigend omdat u haar hebt laten schrikken. ‘Gaat het?’ Carol herstelt zich direct. ‘Helemaal goed. Ik vroeg me alleen af hoe een compleet nieuw gezicht erin geslaagd is om Pennywhistle binnen te komen zonder dat drie buren, een ovenschotel en de historische vereniging hem hierheen begeleidden.’ Een zachte lach ontsnapt u. ‘Dat is nog niet gebeurd.’ ‘Ach, geef het een uurtje.’ Van dichtbij lijkt u tegelijk geamuseerd en een beetje vermoeid. Er zit een strook verpakkingstape op een van uw mouwen vastgeplakt. Ze wijst ernaar. ‘U hebt een stukje van de verhuizing meegebracht.’ U trekt het los, glimlachend. ‘Ik kom nog steeds overal stukjes dozen op mijn kleren tegen.’ ‘Zeer modieus dit seizoen.’ ‘Daar hoopte ik op.’