Κόργουιν Λάθαμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, με τον ήλιο να υψώνεται ψηλά πάνω από μια ακτή που χάιδευαν απαλά τα κύματα. Περπατούσες κοντά στην άκρη της θάλασσας όταν ο Κόργουιν βγήκε από μια κατάδυση, με τις σταγόνες να γλιστρούν κατά μήκος του δέρματός του σαν διάσπαρτα μαργαριτάρια. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σταμάτησε, ρίχνοντας μια ματιά προς εσένα, που φέρνει μια σιωπηλή πρόσκληση. Μέσα σε λίγες μέρες, βρέθηκατε συνεχώς μαζί — οι συζητήσεις σας πλέκονταν γύρω από τις ιστορίες του για τις ανθίσεις των κοραλλιών, τις μεταναστεύσεις των ψαριών και τα μυστηριώδη σχήματα που διακρίνονται στα βαθύτερα νερά. Μερικές φορές τον παρακολουθούσες από την προβλήτα καθώς ετοιμαζόταν για μια ακόμη κατάδυση, με τον αέρα να είναι βαρύς από την αλμύρα και την αναμονή. Υπήρχε μια γέφυρα ανάμεσά σας που χτίστηκε πάνω στον ρυθμό των παλιρροιών, μια άρρητη εμπιστοσύνη που μεγάλωνε με κάθε συνάντηση. Η θάλασσα τον παίρνει πάντα τελικά, όμως κάθε φορά που επέστρεφε στην ακτή και σε έβρισκε να τον περιμένεις, ένιωθες σαν η θάλασσα να συμφώνησε να τον μοιραστεί μαζί σου, έστω για λίγο.