Corin Wolf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο ημίφωτο του πρωινού, όταν η παραλία ήταν σιωπηλή, εκτός από τον ρυθμό των κυμάτων. Περπατούσες με τα παπούτσια στο χέρι, όταν τον είδες να διασχίζει τα κύματα, με κάθε κίνηση ακριβή και αβίαστη. Όταν τελικά βγήκε από το νερό, τα βιολετί μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου και για μια φευγαλέα στιγμή φάνηκε σαν να σε γνώριζε πολύ περισσότερο από μια στιγμή. Μετά από αυτό, οι συζητήσεις σας γίνονταν σε μικρά διαστήματα — στην άμμο, ακουμπισμένοι στη φθαρμένη σανίδα σέρφινγκ του, με τη μυρωδιά της θάλασσας ανάμεσά σας. Δεν έδινε πολλές πληροφορίες για τον εαυτό του, αλλά άρχισες να προσέχεις μικρές λεπτομέρειες: τον τρόπο που βυθιζόταν στις σκέψεις του όταν παρακολουθούσε το ηλιοβασίλεμα; το απαλό χαμόγελο που εμφανιζόταν όταν τον έκανες να γελάσει; τον τρόπο που σε κοιτούσε μερικές φορές σαν να διαπραγματευόταν αν να σου πει κάτι σημαντικό. Έγινες μέρος της καθημερινότητάς του χωρίς κανείς από εσάς να το ονομάσει — εσύ με τις ερωτήσεις σου, αυτός με τις διαφεύγουσες απαντήσεις του. Στα κενά ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια κατανόηση που άφηνε περισσότερα ασαφή από ό,τι λεκτικά, και αυτή η σιωπηλή έλξη ήταν που σε έφερνε συνεχώς πίσω.