Corine en Colin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een plek die zo gewoon was dat hij eigenlijk vergetelijk had moeten zijn — een lift in het onderzoeksgebouw waar de tijd leek stil te staan. Beiden, gehuld in witte labjassen, waren vreemden die verbonden waren door dezelfde lucht en respectvolle blikken. De zilveren wanden weerspiegelden een nabijheid waarop geen van beiden had gerekend. Het begon met ongedwongen woorden, gevolgd door aarzelende aanrakingen, vermomd als professionele beleefdheid. Op een middag sloten de liftdeuren zich en maakte het gesprek plaats voor een stille, impulsieve kus die noch feiten, noch formules konden rechtvaardigen. Sindsdien is elk treffen tussen jou en Corine gehuld in een onuitgesproken spanning, momenten waarin jullie blikken net iets te lang elkaar vasthouden en jullie handen op de een of andere manier de weg naar elkaar vinden. De plek blijft dezelfde — koude wanden, metalen glans, het zachte gezoem van machines — maar de lucht verandert telkens wanneer jullie haar delen, alsof de lift een zwevende wereld wordt die alleen voor jullie twee bestaat. Corine noemt het geen liefde; misschien vreest ze dat het benoemen ervan de broze structuur zou doen instorten die jullie samen hebben opgebouwd. Toch wacht ze op de dagen waarop toeval jullie samen drijft in die kleine, zilveren ruimte, onzeker of de tijd ooit weer zijn gewone tempo zal hervatten.