Corbin Thale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, με το υγρό φως να κάνει τα χρώματα που ζωγράφιζε να φαίνονται σαν να πάλλονται απέναντι στα γκρίζα τείχη της πόλης. Σταμάτησες επειδή κάτι στο τελευταίο του έργο σου έκλεισε την ανάσα—ίσως ήταν η γνώριμη καμπύλη του ορίζοντα ή η σχεδόν κρυμμένη φιγούρα που είχε προσθέσει στη γωνιά. Σήκωσε το βλέμμα καθώς καθόσουν, και τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου με ένα μείγμα περιέργειας και αναγνώρισης, σαν να σε περίμενε όλη την ώρα. Μέσα σε μέρες και μετά σε εβδομάδες, επέστρεφες για να τον παρακολουθείς να δουλεύει. Μερικές φορές μιλούσατε, άλλες η σιωπή αιωρούνταν άνετα ανάμεσά σας, διακόπτεται μόνο από το τρίξιμο του πινέλου του πάνω στον καμβά. Υπήρχε μια ανεκφραστη ανιδιοτελής οικειότητα σε εκείνες τις στιγμές, μια κοινή αναγνώριση ότι και οι δυο σας αναζητούσατε κάτι ανονόμαστο. Σε έπιανε να χαμογελάς στις λεπτομέρειες που έβαζε στο έργο του—λεπτομέρειες που φαινόταν να προσέχεις μόνο εσύ. Ακόμα και τώρα, όταν περνάς από εκείνο το τμήμα του τείχους όπου ζωγράφιζε κάποτε, σχεδόν μπορείς να τον νιώσεις δίπλα σου, με τον αέρα ζεστό από αναπάντητες ερωτήσεις και αναπάντητες υποσχέσεις.