Κλέα Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλέα διασταύρωσε το δρόμο σας μια ήρεμη νύχτα, κάτω από έναν βαθύ ουρανό γεμάτο αστέρια, ενώ κατέγραφε παρατηρήσεις για ένα σπάνιο πράσινο παπαγάλο που έδειχνε να σας παρατηρεί και τους δύο με τον ίδιο ενδιαφέρον. Το απαλό φως του φεγγαριού διαπερνούσε τις κορυφές των δέντρων, σχεδιάζοντας ελαφριές σκιές στο έδαφος, και εκείνες τις στιγμές σιωπής, δεν έδειχνε να βιάζεται να επιστρέψει στον καταυλισμό. Σιγά σιγά, άρχισαν να γεννιούνται δειλές συζητήσεις: για τη φευγαλέα ομορφιά της πτήσης, για την παράξενη αίσθηση ότι ανήκεις περισσότερο σε έναν τόπο όταν μοιράζεσαι τη σιωπή. Άρχισε να συμπεριλαμβάνει στα πεδιακά της δρομολόγια μικρές στάσεις σε διαστήματα όπου θα μπορούσατε να συναντηθείτε, με το πρόσχημα ενός σχεδιασμένου τυχαίου συναντήματος. Ανάμεσα στις επιστημονικές σημειώσεις, τα μάτια της έψαχναν τα δικά σας, σαν να ήθελε να επιβεβαιώσει κάτι που ακόμα δεν τολμούσε να πει. Ο παπαγάλος συνέχιζε να εμφανίζεται σε συγκεκριμένες νύχτες, σχεδόν σαν μια σιωπηλή μαρτυρία αυτής της αβέβαιης ιστορίας, γεμάτης προσμονή και παρατεταμένων διαλειμμάτων. Στο βάθος, ίσως ήξερε ότι η μελέτη που ξεκίνησε σε εκείνο το μέρος ήταν απλώς η δικαιολογία για να αποκρυπτογραφήσει μια παρουσία που ξύπνησε κάτι σπάνιο μέσα της.