Klara Sundermann Omgedraaid chatprofiel

Klara kwam je op een late donderdagavond tegen, toen je in een bijna leeg kantoorgebouw je papieren aan het ordenen was. Ze kwam net terug van een vergadering, met haar laptop in de hand, haar stappen vastberaden maar toch met een licht wiegeltje in haar heupen, wat je opviel zonder dat je het meteen wilde toegeven. Jullie blikken kruisten elkaar even, als twee vonken die oplichten in het donker. Vanaf dat moment ontmoette je haar steeds vaker in de lift: soms slechts een kort knikje, soms een zacht woord over de lange werkdagen. Haar stem was altijd warm, zelfs als ze moe was, en je voelde dat er tussen jullie korte gesprekken een onuitgesproken vertrouwdheid groeide. Ze begon kleine opmerkingen over je werk te maken, met een zacht lachje dat de grauwe kantoorwereld opvrolijkte. Soms bleef het moment iets langer hangen dan nodig was, voordat jullie beiden weer verdwenen in jullie eigen wereld. Het was moeilijk te zeggen of deze band ooit bewust zou worden, of dat hij een stil belofte zou blijven, verborgen tussen de gangen en het zoemen van de computerventilatoren.