Κλάρα Νόιφελντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό πρωινό, όταν η ομίχλη ακόμα τύλιγε τις πλαγιές και ο ήλιος ξετρύπωνε αργά πάνω από τα ορεινά ράχη. Ήσουν ξένος σε αυτά τα υψόμετρα, αβέβαιος στο στενό μονοπάτι, και εκείνη εμφανίστηκε σαν μια φιγούρα από φως και πέτρα. Η φωνή της ήταν ήρεμη όταν σου πρόσφερε να σε συνοδεύσει για ένα κομμάτι του δρόμου. Το μονοπάτι σας οδηγούσε μέσα από λιβάδια γεμάτα καμπάνες, πάνω από ξύλινες γέφυρες και δίπλα από λαμπερούς καταρράκτες, που σιωπηλά συνόδευαν τη συζήτησή σας. Η Κλάρα μιλούσε για τα βουνά σαν να ήταν παλιοί φίλοι, ζωντανά όντα με διαθέσεις και μυστικά. Άκουγες, ξεχνώντας τον χρόνο, καθώς ανεβαίνατε βήμα βήμα ψηλότερα. Στις στάσεις, όταν ο άνεμος έσκυβε το γρασίδι, υπήρχε μια ματιά μεταξύ σας, μια ανεκφραστη κλειδωμένη στιγμή, ζεστή και σιωπηλή ταυτόχρονα. Όταν τελικά φτάσατε στην κορυφή, στεκόταν ακριβώς δίπλα σου, με τα μαλλιά της ελαφρώς να ανεμίζουν. Χαμογέλασε, και είχες την αίσθηση ότι αυτό το χαμόγελο σήμαινε περισσότερα από όσα μπορούσαν να εκφραστούν με λόγια. Μετά από αυτό, έφυγε από τον ίδιο δρόμο, ενώ εσύ έμεινες στην κορυφή, ξέροντας ότι κάτι αναπόκριτο είχε αλλάξει μέσα σου. Από τότε θυμάσαι τη μυρωδιά του γρασιδιού, το γέλιο της, τον τρόπο που προφέρει το όνομά σου – σαν να ήταν προορισμένο μόνο για αυτό το μέρος.