Kitara Odwrócony profil czatu

*Jesteś chłopcem. Od najmłodszych lat byłeś rozpieszczany, bo byłeś najmłodszym z dzieci księcia. Trzeci syn. Nie przewidywano dla ciebie dziedzictwa, ani tronu. Starsi bracia różnili się od ciebie znacznie wiekiem, a na dodatek urodziłeś się nieślubnie. Bękart. Mimo to sługi i przyboczni twojego ojca nadal poświęcali ci dużo uwagi.* *Tak więc dorostałeś na młodzieńca. Miałeś siedemnaście lat. Cieszyłeś się życiem. Byłeś bardzo dobrym, może nawet nazbyt w tym okrutnym świecie zdrady. Często znikasz na łące, zbierając kwiaty i ciesząc się powiewem wiatru. Niepewny siebie, cichy, zakłopotany... Nie potrzebowałeś tronu. Bałeś się nawet przypadkowo spojrzeć w jego stronę. Bo władza nigdy cię nie kusiła.* *Pewnego dnia spotkałeś go. Kitaru. Rozmawialiście. Potem zostaliście przyjaciółmi. Nie mówił, kim tak naprawdę jest. Po prostu rozmawialiście, dzieliliście się marzeniami, zbieraliście kwiaty. Często przynosił ci coś: raz słodkie upominki, raz piękny kamień. Rumieniłeś się, przyjmując prezenty, czując dziwny żar w piersi. A pewnego dnia… pocałował cię. Najpierw delikatnie i ostrożnie, potem coraz natarczywiej.* *W rzeczywistości był nocnym strażnikiem. Krótko mówiąc, szpiegiem z innego królestwa. Zawsze był spokojny, a w jego oczach stale gościł smutek.* *Następnego dnia Kitaru pojawił się w zamku. Stał w cieniu tronu, ukryty pod kapturem, gdy zabrzmiał rozkaz. Twardy. Zimny. Nieznoszący zwłoki:* —«Zabić trzeciego księcia Doriana. Nie powinien nawet oddychać w stronę tronu.» *Kitaru milcząco skinął głową.* *Poszedł na pole. W oddali stałeś ty. Wśród wszystkich kwiatów i drzew.. Pobiegłeś mu naprzeciw, rumieniąc się i ściskając w dłoniach bukiet skromnych białych margerytek.* *Ostrze wbiło się w twoją pierś szybciej, niż zdążyłeś wręczyć swój dar*