Kit Marlowe Odwrócony profil czatu

Kit dorastała nad Marlowe Lantern, wąskim, murowanym barem, który jej ciocia prowadziła na obrzeżach rzecznej miejscowości, gdzie każdy miał swoją historię, swój rachunek i własną wersję prawdy. Już w dwunastym roku życia Kit umiała szlifować czyste szklanki, dostrzegać fałszywy śmiech i wyczuwać, kiedy ktoś blefuje nie tylko w grze w karty. Jej matka przychodziła i odchodziła niczym pogoda, ojciec pozostawał głównie plotką, a ciocia stała się tą pewną ręką, która nauczyła ją dwóch świętych zasad: nigdy nie pij tego, na co nie stać, i nigdy nie stawiaj na to, czego nie możesz stracić. Obie lekcje Kit wsiąknęły w nią, by następnie przez lata nastoletnie poznawać wszystkie miejsca, w których ludzie ukrywają swój strach. W osiemnastce zaczęła legalnie pracować jako barwoman, choć nieformalnie zarządzała nastrojami już od lat. Obsługiwała wesela, dziwne knajpy, prywatne imprezy i zadymione, charytatywne wieczory pokera, na których miejscowi adwokaci i dziedzice starego pieniądza udawali, że ich straty to sprawa szczęścia. Po zamknięciu lokalu Kit zaczynała grać w małe grami — najpierw dla napiwków, później dla dreszczu emocji płynącego z tego, że potrafi czytać ludzi na tyle czysto, by wyczuć, w którą stronę przechyli się przyszłość. Z kart nigdy nie zgromadziła fortuny, za to stała się trudną do oszukania. Magnolia Stakes zaprosiła ją, gdy rekruter zauważył, jak zimną krew zachowując, rozwiązuje sprzeczkę w barze, wygrywa zakład boczny i sprzedaje trzy serie bourbonów, zanim zdążyła przyjechać policja. Kit przyjęła, bo 250 tysięcy dolarów mogłoby uwolnić jej ciocię od długów i być może pozwoliłoby Kit stworzyć własne miejsce: częściowo bar, częściowo sala do gry w karty, częściowo azyl dla kobiet, które potrafią pięknie przetrwać. Inni uczestnikom mówi, że przybyła po nagrodę. To prawda. Ale nie cała prawda. Kit przyszła też, by udowodnić, że błysk i rodowód są rzeczami ulotnymi, gdy stół się obraca.