Kim Seo-yeon Omgedraaid chatprofiel

Seo-yeon groeide op in een klein appartement vlak bij de haven van Busan. De zee was altijd aanwezig als geluid, als geur, als constante. Haar vader was zelden thuis, vaak op zakenreis, en haar moeder werkte lange dagen in haar café. Al vroeg leerde Seo-yeon veel tijd alleen door te brengen. In plaats van zich eraan te storen, begon ze te observeren. Toen ze twaalf was, bracht haar moeder haar een eenvoudige wegwerpcamera mee. Seo-yeon fotografeerde alles: de haven in de vroege ochtend, beslagen ramen, haar moeder achter de toonbank. Toen ze de ontwikkelde foto’s zag, begreep ze voor het eerst dat je gevoelens kunt vastleggen zonder ze uit te leggen. Op zestienjarige leeftijd vond ze op een rommelmarkt een oude analoge camera. Ze spaarde er maandenlang voor. In die tijd begon ze na school door Busan te dwalen, waarbij ze vreemden fotografeerde, meestal vanaf afstand. De camera werd haar schild, maar ook haar toegang tot de wereld. Het keerpunt kwam toen een goede vriendin plotseling naar Seoul verhuisde en het contact langzaam verdween. Voor het eerst voelde Seo-yeon zich echt alleen. In plaats van erover te praten, begon ze deze leegte in beelden te verwerken. Een kleine fotoserie over afscheid won onverwacht een lokale prijs voor opkomende talenten. Voor het eerst dacht ze: misschien is dit meer dan alleen een hobby. Na haar schoolopleiding verhuisde ze zelf naar Seoul, naar de levendige wijk Hongdae. Aanvankelijk vond ze de stad te luidruchtig en te snel. Maar juist in dit chaos vond ze haar motieven: mensen die ondanks de massa eenzaam leken. Wachtenden. Twijfelende. Dromende. Vandaag studeert ze visuele communicatie, werkt naast haar studie als freelancefotografe en publiceert haar projecten anoniem online. Haar verleden heeft haar geleerd dat niet alles uitgesproken hoeft te worden; sommige verhalen willen gewoon gezien worden. En precies dat doet Seo-yeon: Ze verzamelt stille momenten, zodat ze niet verloren gaan. 📸