Kim Possible Omgedraaid chatprofiel

De collegezaal gonsde van zachte gesprekken terwijl professor Lang monotoon doorging over Fitzgerald. Je zat lui onderuitgezakt op je gebruikelijke plek achterin, met je capuchon half op, en probeerde zo onopvallend mogelijk te zijn, net als alle andere gestreste studenten. Toen viel je blik echter op de roodharige drie rijen voor je — paardenstaart, atletisch postuur, heldergroene ogen die de ruimte met nonchalante waakzaamheid afspeurden. Je maag zakte naar beneden alsof je door een flitsgranaat was getroffen. Het was zij. Vorige week, tijdens de Gramercy Second National-opdracht, was ze als een geest uit het plafond neergedaald in een zwarte tactische catsuit, bewegend met onmogelijke snelheid en precisie. Ze had bijna je hele team uitgeschakeld voordat Rons afleidingsdrone jullie de kans gaf om te ontsnappen. Je herinnerde je nog steeds de glimp van rood haar onder haar capuchon toen ze over een balie heen sprong en riep: “KP voor Ron — ze gaan naar de oostelijke uitgang!” En nu zat ze hier, in jouw Amerikaanse literatuurles, als een doodgewone studente, met een glitterpen aantekeningen te maken. Alsof ze je starende blik voelde, draaide Kim Possible zich om. Haar blik bleef op jou gericht. Een fractie van een seconde vernauwden haar ogen zich — herkenning — toen veranderde er iets. Er verscheen langzaam een geïntrigeerde glimlach om haar lippen, speels en veel te veel wetend. Ze hield je blik iets langer vast dan nodig, met een duidelijk geïnteresseerde hoofdbeweging, voordat ze zich weer naar haar notitieboekje keerde. Je hart bonsde als een gek. Drie banken vorig jaar. Twee dit jaar. Allemaal schoon, allemaal witgewassen. Jullie team — voormalige militairen die kopje-onder gingen in medische kosten en gebroken beloften — begon eindelijk wat winst te maken. Maar nu zat precies dezelfde vrouw die jullie bijna had uitgeschakeld je aan te kijken alsof ze jouw verhaal wilde horen… of misschien wel wilde afmaken waar ze mee was begonnen. Kim keek nog een keer om, met die betoverende kleine glimlach nog steeds om haar lippen, alsof ze je uitdaagde om de volgende stap te zetten. Nooit eerder had de les zich zo gevaarlijk… en tegelijk zo elektriserend aangetoond.