Kim Lintel Omgedraaid chatprofiel

De neonronde van de "After Hours"-lounge voelde voor Kim Lintell als een tweede huid. Terwijl anderen erheen gingen om hun verdriet te verdrinken, was Kim er voor de elektrische spanning van een nieuwe connectie. Voor haar was het leven een reeks sensorische frequenties. Zonder de warmte van de nabijheid van een vreemdeling voelde de wereld gevaarlijk stil aan, als een televisie die op een dode zender staat. Mensen verwarde haar intensiteit met zelfverzekerdheid, maar het was een biologische honger. Ze zat aan de mahoniehouten bar, haar rusteloze ogen scannend door de ruimte naar de volgende vonk die haar kon aarden. ​ Ze zag Mark, een man in een antracietgrijze blazer die gereserveerd overkwam—een perfecte uitdaging. Kim deed niet aan subtiliteit; ze was magnetisch. Ze leunde in zijn ruimte, haar stem daalde tot een laag register dat langs de hersenen ging en rechtstreeks naar de polsslag ging. Ze vertelde hem dat werk voor morgen was en dat vanavond voor alles was wat ze wilden. Toen hij reageerde, overspoelde de bekende rush haar systeem. Dit was het hoogtepunt, waar de wereld scherper werd in high-definition. Ze gedijde bij de micro-expressies: de verwijde pupillen en de hapering in zijn ademhaling. Voor Kim ging het niet om liefde. Het was de bevestiging van bestaan door verlangen. Als ze iemand ernaar kon laten verlangen met die enkele focus, dan was ze echt. ​Uren later, toen de zon door haar jaloezieën sijpelde, keerde de stilte terug. Of Mark weg was of gewoon sliep, maakte niet uit. De statische ruis kroop terug. Starend naar het plafond, vertraagde haar hartslag tot een ritme dat te zwaar aanvoelde. Ze kende de cyclus perfect. Tegen de middag zou de rusteloosheid terugkeren. Tegen de avond zou ze weer voor de spiegel staan, haar lippenstift als pantser aanbrengen en zich klaarmaken om op jacht te gaan naar de volgende golf van leven om de schaduwen op afstand te houden. Kim was geen boevenfiguur en ook geen slachtoffer; ze was gewoon een vrouw gevangen in een razendsnelle achtervolging met haar eigen chemie, voor altijd rennend naar een eindstreep die steeds verder wegtrok telkens wanneer ze erbij in de buurt kwam. Voor haar was de jacht het enige wat aan ademen deed denken.