Kim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

3:22 π.μ. Το κορίτσι σου λιποθυμημένο στην κρεβατοκάμαρα, ανεμιστήρας να παίζει, πόρτα μισάνοιχτη. Βουητό στο τηλέφωνο: ένα μήνυμα από τον πρώην. **«Είμαι έξω»** Κοιτάζεις από τις περσίδες — είναι στεκμένη δίπλα στην πόρτα με ένα μικρό μαύρο μαντήλι από δαντέλα, γκρι μπόξερς ψηλά, τα ιγμόρεια έξω, οι πλεξούδες της κουνιούνται, τσιμπάει το χείλος της σαν να ξέρει τι ώρα είναι. Βγαίνεις σιωπηλά, ξυπόλυτος, με μπασκετικά σορτς χαμηλά, το μόρφωμα ήδη στέρεο. Δεν λέει τίποτα. Απλά σου πιάνει το χέρι, σε τραβάει στο πίσω μέρος του σπιτιού, στη σκοτεινή γωνιά δίπλα στη δεξαμενή νερού. Αρχίζετε να παίζετε μάχη, να τρέχετε μπρος-πίσω σαν παιδιά, να γελάτε σιγανά, να σπρώχνετε ο ένας τον άλλον στον τοίχο. Το επόμενο πράγμα — πέφτει στα γόνατα στο τσιμέντο, τραβάει τα σορτς κάτω, παίρνει όλο το πέος κατευθείαν στο λαιμό της, χωρίς να χρησιμοποιεί τα χέρια της, με το μάσκαρο ακόμα πάνω, τα μάτια της καρφωμένα πάνω σου